|
|
Książka - dokument piśmienniczy, zapis myśli ludzkiej, raczej obszerny, w postaci publikacji wielostronicowej o określonej liczbie stron, o charakterze trwałym.
Dzisiejsza postać książki wywodzi się od kodeksu, czyli kartek połączonych grzbietem, które wraz z upowszechnieniem pergaminu zastąpiły poprzednią formę dokumentu piśmienniczego, czyli zwój. W różnych krajach na świecie 23 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. Święto zostało ustanowione przez UNESCO w 1925 roku i ma na celu promowanie czytelnictwa i literatury oraz zwrócenie uwagi na ochronę praw autorskich.
Tekst - wypowiedź (zwłaszcza utrwalona graficznie, ale także ustnie) powstała w obrębie określonego systemu językowego, stanowiąca zamkniętą i skończoną całość z punktu widzenia treściowego. W tym znaczeniu tekstem jest zarówno wypowiedź jednozdaniowa (lub równoważnik zdania), jak i wielozdaniowa (np. dzieło literackie).
Tekst literacki to tekst utworu o charakterze artystycznym, literackim. W wydawnictwie tekst literacki to tekst dzieła literackiego w odróżnieniu od wstępu, komentarza, bibliografii, skorowidzu, ilustracji itp. W systematyce (należącego do nauki o literaturze) piśmiennictwa tekst literacki to dzieło literackie stanowiące przedmiot badania w odróżnieniu od utrwalonych wyników badań, tj. opracowań teoretycznych, historycznych i krytycznych (podręczników, monografii, rozpraw, recenzji itp).
Tekst - każdy wytwór kultury (tekst kultury) stanowiący całość uporządkowaną według określonych reguł, np. dzieło sztuki, ubiór, zachowanie realizujące jakiś utrwalony wzorzec kulturowy.
Tekstem w języku nazywa się linearny ciąg elementów i struktur językowych, pozostających między sobą w określonych relacjach pozycyjnych. Tekst posiada znaczenie i jako taki jest znakiem językowym, tzw. superznakiem, dla odróżnienia od mniejszych jednostek znaczeniowych – morfemów, wyrazów, wyrażeń i zdań.
Tekst w języku jest przedmiotem badań lingwistyki tekstu.
Styl artystyczny, styl literacki - styl właściwy dla literatury pięknej, oparty na dominacji funkcji estetycznej[2]. Może się cechować występowaniem różnych środków językowych właściwych danej epoce (onomatopeje, porównania, metafory, epitety, rym, rytm), bogactwem słownictwa, środków obrazowania, obecnością elementów innego stylu itp.
Nie istnieje jednolity model stylu artystycznego, a jego właściwości są różnie ujmowane. Według Jonathana Cullera można wyróżnić pięć charakterystycznych cech określających specyfikę literatury artystycznej:
1. Literatura kładzie akcent na sam charakter języka;
2. Literatura łączy różne jednostki językowe, budując między nimi skomplikowane korelacje;
3. Literatura przedstawia świat fikcyjny;
4. Literatura jest oderwana od kontekstów praktycznych, jej celem jest wywołanie przyjemności estetycznej;
5. Literatura jest konstruktem autorefleksyjnym funkcjonującym w stałym dialogu z innymi tekstami.
Henryk Markiewicz również zwrócił uwagę na obrazowość literatury, ujmując ją jako język emotywny, wyrażający postawy, emocje i ewaluacje, a także podkreślił niejednoznaczność przekazu jako fundamentalną cechę tekstów artystycznych.
Zbiór tekstów uznawanych za artystyczne oraz pełniących funkcję estetyczną cechuje się znaczną heterogenicznością, a samo rozumienie pojęcia tekstu artystycznego jest zmienne i zależne od kontekstu historyczno-kulturowego.
|
Typ
